Xəstəxanadan qaçış  ya həkimlər cümə axşamları nə edir?

Səhər 11. Tibb bacısı yuxudan oyadıb sistem vurulacağını bildirdi. Yataqdan qalxıb həkimin otağına getdim. Burdan çıxmaq qərarım qəti idi. Otaqda heç kim yox idi. Palataya qayıdanda tibb bacısı sistem hazırlaya – hazırlaya dedi ki, xəstəxanada bir dənədə həkim yoxdur, hamsı yasa gedib!? Bugün heç kim olmayacaq.  Anama zəng edib, burdan ya həkim izni ilə, ya da özbaşna çıxacağımı bildirdim. Anam  bir az sebrli olmağı və onu gözləməyimi istədi. Onsuzda yardım olmadan  buranı tərk edə bilməzdim. Çox zəif idim.

Korupsiya ilə mübarizə haqqında

Tibb bacısı isə həkimlərin yasa gedib, tibb bacılarının isə bu mərasimdə iştiraklarına izn verməmələrinə küskün idi. Bundan  istifadə edib ondan maraqli məlumatlar aldım. Məlum oldu ki, korupsiya ilə mübarizədən ən çox sanitarlar və tibb bacıları əziyyət çekirmiş. Həkimlər isə necə rüşvət alırdılarsa, elə də davam edirlər. Hər təbii doğuşda iştirak üçün ancaq  həkimlər 200 manat (həkimin zəhmət haqqı), “keser”ka üçün 300 manat, müalicə yazmaq üçün 20 manat alır. Özüdə bu qiymətləri xəstənin yaxınlarına elə həkimin tibb bacısı çatdırır. Amma tibb bacılarının bundan “xeyiri” nə qədərdir? İki – üç manat!

Tibb bacısı monoloqunun sonunda mənə məsləhət də verir:

“getmək istəyirsən burdan, həkimin cibinə pul bas”!

Rüşvət indiyənə qədər verməyən adam kimi etiraz edirəm və sadəlövhcəsinə ərizə yazıb çıxaram deyirəm.

Birinci rüşvəti necə verdim!

Cümə günü həkimlə hüququ müstəvidə dialoqum baş tutmadı. Qaçış planımda alınmadı, məndən şübhələnən həkim tibb bacılarına məndən göz qulaq olmağı tapşırmışdı. Tərslikdən lüks palata tibb bacılarının otağı ilə üzbəüz idi. ikinci dəfə bir həftə ərzində özümü şpion filmlərindəki kimi hiss edirdim. Anam özünəməxsus tərzdə məsələni çözmək istəyirdi. Tanışlar tapıb həkimə zəng elətdirmək istəyirdi. Əslində elətdirdidə. Amma həkim nuh deyirdi, peyğəmbər demirdi. Görünür kaprizli xəstəni cəzalandırmaq istəyirdi. İki günlük burdan çıxmaq cəhdlərim məni bir az da halsızlaşdırdı. Artıq əlac yox idi. Rüşvət verməyə razı olmuşdum. Bəraət qazandırmıram özümə, bunu eləməməli idim. Amma söhbət təkcə məndən getmirdi, qızımı düşünməli idim. xəstəxanada qaldıqca daha çox xəstələndiyimi hiss edirdim. Səhər ovcumda 10 manat pul həkimin otağına girdim. 5 dəqiqəyə ərizə yazıldı və mən evə yığışmağa getdim….

Beləliklə xəstəxana məcaralarım bitdi.  Artıq şərhə ehtiyac yoxdur. Öz gözlərimlə inkişafı gördüm, dövlətimizin vətəndaşlarına qayğısını öz üzərimdə hiss etdim…